Polski Atlas Etnograficzny

Powstanie Polskiego Atlasu Etnograficznego

W 1945 roku formalnie powstaje Polski Atlas Etnograficzny. Głównym jego celem, według Józefa Gajka, było „stworzenie takiego zbioru źródeł, porządkującego przestrzennie określone systematycznie wartości, które będą podstawą do rekonstrukcji dawniejszych procesów historycznych, kształtujących etnograficzną strukturę Polski”. W realizacji projektu, z uwagi na skalę przedsięwzięcia, zakładano udział całego środowiska etnologicznego, w tym kilku ośrodków uniwersyteckich (Kraków, Łódź, Poznań, Toruń, Warszawa i Wrocław).

Polski Atlas Etnograficzny w Cieszynie

Dzięki uprzejmości władz Instytutu Archeologii i Etnologii PAN i Uniwersytetu Śląskiego w 1998 roku materiały atlasowe w formie depozytu przekazano z Wrocławia do ówczesnej Filii Uniwersytetu Śląskiego w Cieszynie (obecnie Wydział Etnologii i Nauk o Edukacji). Zawarta wtedy umowa przekazania dotyczyła kwestionariuszy wywiadów, ankiet, kwerend muzealnych i archiwalnych, fotografii oraz nieopublikowanych map, które były pierwotnie przeznaczone do zeszytów VII-IX i biblioteczki podręcznej. Dogodny dostęp do wielotysięcznego zbioru archiwaliów terenowych umożliwił grupie roboczej kierowanej przez dr hab. prof. UŚ Zygmunta Kłodnickiego kontynuację prac atlasowych, przerwanych niegdyś z powodów kadrowych i finansowych

Polski Atlas Etnograficzny